Na alles wat ik over treiteren recentelijk nog geschreven heb, niet mals zelfs, mijn boosheid ongenuanceerd getoond naar vele kanten toe, mondeling, in mails, in Tweets, heb ik vanavond aan een vriend moeten vragen om een voorbeeldsituatie vandaag op de tv, mee met mij te analyseren.
Zijn bevindingen zijn dezelfde als de mijne.
Een uur lang ervoor had mijn maag rondgedraaid van de vele vragen die in mij opkwamen naar aanleiding van wat er op de tv getoond werd aan verdekte boodschappen.
Bezorgde vragen, ongeruste vragen, boze vragen, trieste vragen...
en geen antwoorden.
Dat overkomt mij niet één keer per week, dat overkomt mij dagelijks.
Dat overkomt mij niet een maand, een jaar, dat duurt al vele jaren.
Want nog steeds, vandaag, is mijn privéleven een speelbal voor politici, voor tv-makers, voor buren, voor internetgebruikers en voor iedereen die aandachtverslaafd is, ondanks mijn herhaalde verzoeken om daarmee te stoppen.
En dan kondigt de VRT met trots aan “de Vier Stippen Actie tegen Treiteren” die nu ook in Nederland wordt opgepikt.
 |
| foto van onderstaande website |
Ik vraag al jaren om op te houden een kermisattractie te maken van mijn leven, omdat ik dat zo massaal, zo indringend, zó niet te ontkomen niet aankan.
En iedereen gaat er gewoon mee door, alsof mijn stem geen geluid heeft, de inkt van mijn pen onzichtbaar en het zwarte van mijn getypte letters doorschijnend is.
Het doet mij denken aan de zinnen van een vrouw die omschreef hoe het voelde om verkracht te worden.
Een middel zijn voor een doel… er totaal niet toe doen… niets voorstellen… niets zijn...
een onbeschrijfelijk gevoel dat je nooit meer vergeet.
Hermine Van Sande
