In een bedrijf:
Bij Volvo hadden wij een afdeling “Ondernemingskwaliteit”. Een stafafdeling die voor iedereen zichtbaar, rechtstreeks opgehangen was aan de directie in het organisatieschema. Een afdeling die voor iedereen bereikbaar was.
 |
| Afbeelding van onderstaande website |
Tweemaal heb ik gebruik gemaakt van die mogelijkheid.
Eén keer voor een klant met klachten over zijn auto die maar steeds niet opgelost werden, en die vermoedde in het bezit te zijn van een maandagmorgen auto, zoals dat in Nederland heet.
De man had mij benaderd in het weekend tijdens een receptie die niets met mijn werk te maken had, wetend dat ik bij Volvo werkte. Ik heb aan de man toestemming gevraagd om zijn zaak door te laten lichten, en gevraagd om het kenteken van zijn Volvo, wat in Nederland voldoende is om de auto op te sporen.
Eén keer omdat ik weet had van iemand die op een ongeoorloofde manier zijn personeel onder de duim hield.
Beide zaken zijn opgelost geworden.
Voor één feit heb ik deze afdeling niet ingelicht, terwijl ik dat wél had moeten doen.
Het betrof een personeelschef die mij zo ernstig geïntimideerd en psychologisch mishandeld had dat ik er maanden niet goed van ben geweest. Gedurende een uur op zijn kamer heeft hij mij behandeld als uitschot, uitgescholden, in de hoek gesnauwd, omdat hij vermoedde dat ik een verhouding had met mijn baas.
Zijn motivatie:
Niemand bij Volvo krijgt een functioneringscijfer van 9, niemand kan zo geweldig zijn. Als je dát krijgt dan heb je een verhouding met je baas.
Aan het einde van het gesprek, nog steeds geen steek verder met zijn beschuldigingen, concludeerde hij dat ik een asociaal geval was. Een medewerker met een 9 als beoordelingscijfer kon onmogelijk een goede collega zijn voor haar omgeving. Met andere woorden, met geen mogelijkheid kon ik ooit een 9 waard zijn.
Diep geschokt, zwaar onder de indruk, aangeslagen en verslagen heb ik zijn kantoor verlaten. Ik was ongeveer 30 jaar toen dit gebeurde.
Een klein jaar later kwam het bericht dat deze personeelschef op staande voet was ontslagen vanwege wangedrag.
Ik ben niet op mijn mondje gevallen, ik laat mij niet zomaar iets overkomen, maar als je het hebt over intimidatie, en wat het met je kan doen, zélfs met de sterkste persoonlijkheden die onze aardbol kent, dan moet ook ik toegeven dat toen, en ook na een paar ervaringen met politie, zowel in Nederland als in België, de intimidatie mij toch ook zwaar te pakken had.
En ook dat ik, na die momenten, net zo goed, wijselijk geconcludeerd heb geen woorden vuil te maken over het gedrag van deze mensen. Want dit zijn mensen waar je serieus bang voor bent, als je die in een bedrijf, of op een politiekantoor tegenkomt.
Dit zijn geen gewone mensen. En zo’n mensen werken er ook bij de politie van mijn stad, en niet op de laagste niveaus, integendeel, dit soort vind je onder leidinggevenden.
Als iemand zich nu afvraagt wat al die aanvaringen met politie dan wel geweest zijn, dan is het antwoord daarop dat politie veel positief-gevoeliger staat ten opzichte van treiteraars, dan ten opzichte van slachtoffers van treiteren.
En dat heeft dan weer te maken met wie en wat mensen die bij de politie werken zelf zijn. Algemeen staan mensen veel positiever ten opzichte van waar zij vertrouwd mee zijn dan ten opzichte van "wat de boer niet kent...".
En dan komen we weer terug op een eerdere tweet van mij van vorige week: De opleiding kiest… de vrouw, de man, de persoon.
The Voice of Holland:
Mijzelf onderzoekend, na mijn eerste tweets erover, nodigt uit om completer te zijn over ongeoorloofd gedrag en intimidatie: Het gaat bij deze zaken, in welke ernstige vorm dan ook, óók om het vertrouwen in de algehele organisatie.
De eerste vraag die bij je opkomt na zo’n ernstige ervaring is:
Hoe is het mogelijk dat zo iemand op deze plek zit en terechtgekomen is, en érnstiger nog, hoe is het mogelijk dat zo iemand zich op deze plek kan handhaven.
Met andere woorden, je vertrouwen in de hele organisatie wordt aangetast. Dus je weet, zo iemand moet veel meer macht hebben dan je zichtbaar ziet, om zich zo te kunnen en te mogen misdragen, om zo te mogen zijn.
En #JohndeMol en zijn zus hebben dat ook getoond door één van hen aan te houden in zijn functie, nadát zij op de hoogte waren gesteld van zijn wangedrag en nadat zij met de man in kwestie hadden kunnen spreken.
Ook vrouwen intimideren op onacceptabele manieren:
Overigens, het zijn niet alleen mannen die intimideren. Ik kom evenveel vrouwen tegen in zelfde posities die ook zo zijn.
De vrouwelijke personeelschef van het Eindhovens Dagblad was zo iemand en een vrouw die als specialiste werkt in een gerenommeerd ziekenhuis in diezelfde stad. Vrouwelijke politieagenten zowel in Nederland áls in België maken zich hier ook schuldig aan, en in het algemeen personeel op politiebureaus, bijvoorbeeld poetsvrouwen, zoals blijkt uit het gedrag van die vrouw hier op de derde etage, maar ook vaak vrouwen aan de telefoon en aan receptiedesks bij politiebureaus, vooral ook in mijn stad kunnen ze er wat van.
Om advies gevraagd:
Naar aanleiding van mijn ervaring bij het Eindhovens Dagblad, en ook mijn ervaring bij Volvo, heb ik in de jaren negentig een vrouwelijke personeelschef met aanzien aangesproken, gevraagd hoe ik moest omgaan met dit soort van wangedrag, ook naar aanleiding van vragen die mijn cv zouden kunnen oproepen. En daar heb ik toen een zorgvuldig gemotiveerd antwoord op gekregen dat mij duidelijk maakte dat mijn aanpak de juiste was, dat ik alleen handiger moest leren worden met reageren op intimideren.
Diezelfde vragen heb ik dan later nógmaals gesteld aan mannen in hetzelfde vak, bij een Outplacementbureau dat ik zelf opdracht gaf en betaalde voor een onderzoek naar mijn kwaliteiten en mogelijkheden.
Alles om intimidatie voor de toekomst de baas te kunnen blijven, ook in sollicitatiegesprekken.
Hermine Van Sande
Geen opmerkingen:
Een reactie posten