Iemand met een verdrietige jeugd, die zich onmachtig voelde om zijn leven in goede banen te leiden, met ouders die hem in de steek lieten, en die dat op een later tijdstip niet heeft verwerkt, loopt volgens mij een verhoogd risico op een postnatale depressie.
En met gender heeft dat naar mijn mening niets van doen.
 |
| afbeelding van onderstaande website |
Iemand onder druk zetten om kinderen te krijgen, wat ik veel heb zien gebeuren, en zelf ook heb meegemaakt, hetzij op minder agressieve wijze dan de meesten, is altijd zwaar misdadig.
Iemand moet vanuit zichzelf kinderen willen.
En soms is het niet gegeven om ze te hebben.
Dan moet je andere manieren zoeken om invulling te geven aan je leven.
En geloof mij, andere manieren kunnen even zinvol zijn.
Ik, persoonlijk, vind het héél jammer dat ik nooit een man ben tegengekomen die het waardig was om kinderen mee te krijgen.
En mij verplichten, of mij onder druk zetten om ze te krijgen binnen een huwelijk dat ik niet goed genoeg kan keuren ervoor, zoals mijn moeder heeft moeten meemaken, dát beschouw ik als één van de ernstigste misdaden die er zijn ten opzichte van de mensheid.
Mannen die een kind door de strot geduwd krijgen, door een vrouw, met een verrassingszwangerschap of op andere manieren, moeten naar mijn mening zich meteen distantiëren van die relatie, met een echtscheiding als gevolg.
Ieder kind verdient het om gewenst te zijn, ieder kind verdient een blije ouder, en geen ouder die psychologisch mishandeld wordt, en is geweest, door zijn huidige partner en door zijn eigen ouders, vroeger.
Want vaak zelfs is het één het gevolg van het andere.
Tenzij je uitgehuwelijkt bent geweest zoals mijn moeder, twee keer zelfs, och arme.
En de tweede keer om bijzonder agressieve redenen.
Omdat de wereld eind jaren zestig en begin jaren zeventig niet veilig genoeg zou zijn voor een vrouw met zes kinderen en een baan. En dat mocht zij haar kinderen niet aandoen.
Dus werd er voor haar opnieuw een partner uitgezocht en dus gehoorzaamde mijn moeder voor de tweede keer.
Wat je al niet over moet hebben voor "zogenaamd" je kinderen... ook zo'n gruwelijke manier van mishandelen.
Boeken kan ik erover schrijven, over een dwangmatige omgeving.
Over het algemeen geldt de regel dat mensen met te weinig liefde in een niet erg blije jeugd niet eens herkennen dat iemand écht van ze houdt.
Of zich zó onwennig ermee voelen dat zij op de vlucht slaan als het hun overkomt.
En vervolgens vluchten zij dan in de armen van de volgende griezel die hun psychologisch mishandelt.
Hermine Van Sande
Geen opmerkingen:
Een reactie posten