Ik ben helemaal bijgelezen voor wat betreft omschrijvingen via Wikipedia over Trollen, Querulanten en Griefers, en alleen de Griefers zijn voor mij duidelijk herkenbaar.
 |
| afbeelding van onderstaande website |
De etiketten
Bij de twee eerste omschrijvingen hangt het, naar mijn mening en ervaringen, meer af van diegenen die benoemen, dan dat ik gedrag zou kunnen herkennen dat je als dusdanig kunt etiketteren.
Misschien omdat ik over meer dan voldoende uitdrukkingsvaardigheid beschik om gedrag te kunnen omschrijven. Dát maakt het minder nodig om een vaag etiket te gebruiken.
Of anders gesteld:
Mensen die gebruik maken van woorden als trol, die zo'n uitgebreide definitie hebben, zijn mensen die gedrag niet kunnen omschrijven?
Ik vind het gevaarlijk om dit soort van labels te gebruiken voor mensen. Het kan ervoor zorgen dat mensen buitengesloten worden, volledig ten onrechte, en het zegt té vaak veel over de gebruiker.
Buitensluiten lijkt een doel op zich.
Ik ken geen Trollen en ik ken ook geen Querulanten.
Ik herken wél gedragingen die omschreven staan op deze sites.
Ik heb mijn ex-echtgenoot hardop beschuldigd van procedureel stalken.
Ex-echtgenoot
Zeven rechtszaken voeren terwijl alles al vóór het echtscheiden overeengekomen en duidelijk is en terwijl alles al netjes met wederzijds goedkeuren verdeeld was, lijkt voor mij behoorlijk op “geen afscheid accepteren”, zoals dat bij alle stalkers het geval voor mij blijkt.
En meer of minder was het bij mijn ex-echtgenoot ook niet, behalve dan ook nog "vernietigen waar ik vernietigen kan", als het dan tóch tot een afscheid moet komen.
Maar ook dát is een veelvuldige opstelling die voorkomt bij stalkers. Vandaar het gebruiken door mij van die term in dit verband.
In mijn geval is het bijzonder vervelend dat mijn advocaten én de rechters betrokken bij mijn zaken dat gedrag niet wilden herkennen van mijn ex-echtgenoot, nét zo min als politie het gedrag van fysieke stalkers herkent en erkent, en daarom niet aanpakt.
Naar mijn mening vind je redenen voor bovenstaand gedrag van politie, advocaten en rechters in wat een Nederlands juristenblad ooit benoemde als:
Het beroep kiest de man.
Het beroep kiest de persoon
Het ligt naar mijn mening aan de soort karakters die voor deze studies en deze beroepen kiezen dat de problemen niet aangepakt worden.
Daarbovenop een Annelies Verlinden aanstellen als minister van Binnenlandse Zaken, die rechten studeerde aan de universiteit van Antwerpen en Leuven, en thuis is op het gebied van Europees recht, zoals ook mijn ex-echtgenoot is, en die geboren is op 5 september, toont aan dat je die post weinig serieus neemt, geen verstand van zaken hebt om de juiste persoon op de juiste plek te zetten, en zéker algemeen ontwikkeling mist om die beslissing goed te kunnen nemen, wat ik CD&V veelvuldig verwijt.
Verlinden kan niet compenseren, met haar opleiding, haar karakter, haar instelling én haar tekortkomingen.
Het uitkiezen van mensen lijkt bij de partij, waar ik lid van ben, bijna nooit te gaan over wie past voor de functie, en altijd meer te gaan over welk vriendje wil ik op die plek.
Ik ben daar bijzonder duidelijk over geweest via mails naar de vorige minister van justitie toe, Koen Geens.
In Nederland hebben ze dat veel slimmer aangepakt met de sociaal cultureel opgeleide Dilan Yeşilgöz-Zegerius op Justitie.
Tot slot
Ophouden met mensen als mensen te zien, door een etiket te gebruiken, is naar mijn mening verkeerd gedrag en zal niet helpen.
Bijvoorbeeld:
Stalkers zijn voor mij mensen die niet kunnen omgaan met realiteit, en deze mensen dienen serieus te worden genomen door hun eigen omgeving én door politie, advocaten en rechters.
En deze mensen moeten geholpen worden met hun beperkingen, zodat zij op kunnen lossen, op kunnen houden met stalken en weer stevig met twee voeten op de grond kunnen belanden.
Datzelfde lijkt een Duitse psychiater te concluderen naar aanleiding van de definitie voor Querulant.
Daaróm verwijt ik ook “altijd” directe omgevingen van stalkers méé het gedrag van de stalker.
En je vindt in die omgeving ook altijd gedragingen van derden die direct schuld zijn aan het gedrag van de stalker, veel meer, vaak, dan dat het slachtoffer schuldig is aan het gedrag van de stalker.
Aan deze “medeverantwoordelijkheid” heb ik, veel eerder al, een uitgebreide blog gewijd.
Ik heb het toen "de verborgen agenda van mensen om de stalker heen" genoemd.
Misschien moest ik die blog nog eens tevoorschijn halen en opnieuw posten.
Hermine Van Sande
