Treiterende kinderen is een érnstig verschijnsel dat je als volwassene nooit mag laten gebeuren en waartegen je verbaal hard moet optreden.
Vandaag doen ze het bij jou, als volwassene, morgen doen zij hetzelfde bij leeftijdgenootjes waarop zelfmoord kan volgen.
 |
| foto van onderstaande website |
Kinderen die schrikken van boos worden of van hard verbaal ingrijpen, nadat zij misdaan hebben, zijn kinderen die thuis niet opgevoed worden. Zij hebben meestal laffe, onverschillige ouders, die alleen maar met zichzelf bezig zijn.
Die kinderen krijgen nooit op hun donder, voor helemaal niets.
Dit zijn dan ook steevast dé ouders die naar de politie rennen als hun kind geschrokken is van iets.
Als ik thuis zou komen en zou vertellen dat ik geschrokken was van iemand zijn gedrag dan zou mijn moeder eerst uitgezocht hebben wat de situatie was, vóór zij zou oordelen. En in een geval als wat Van der Poel trof zou ik zes weken huisarrest gekregen hebben voor wangedrag, wat betekent: school, thuis studeren, eten, naar mijn kamer, niet uitgaan, geen vrienden op bezoek, nog niet eens naar de bieb of zwemmen. En dat was vóór het computer en het gsm-tijdperk en voor de tijd dat kinderen tv’s op hun kamer hadden.
Met andere woorden, een boek lezen van de bieb, door een zus gehaald, was de enige afleiding die je kon krijgen.
Maar ik zou in zo’n geval van mij hebben misdragen ook niet geschrokken zijn als ik op mijn donder gekregen zou hebben van het slachtoffer, of mij erover verbaasd hebben dat het gedrag boosheid had uitgelokt. Laat staan dat ik ná die boosheid nog doorgetreiterd zou hebben, wat ik nu begrijp wat gebeurd is.
Het blijkt dat er aan de kinderen was verzocht om ermee te stoppen.
Met andere woorden, ik zou nooit een door het lint gepushte Van der Poel hebben getroffen. Ik kijk wel uit, ook als kind, om door iemand zijn grenzen heen te gaan.
Laat ons hopen dat die kinderen in Australië minstens dát dan begrepen hebben voor de toekomst, ondanks hun laffe, ongeïnteresseerde ouders.
En ja, ik ben in Mechelen ook van dit soort kinderen tegengekomen, die treiterden en pushten om iemand door het lint te pesten.
En daar ben ik keihard tegen.
Het idee dat zij dat ook leeftijdgenootjes kunnen aandoen vervult mij met de allergrootste afschuw, want dit is een mentaliteit, zo gedraag je je, of zo gedraag je je niet.
En misschien was het wel door deze bewuste en welopgevoede mentaliteit dat ik altijd, als van nature, klassenhoofd ben geweest.
Hermine Van Sande
PS
Met “excited” kinderen ga je naar een speeltuin, niet naar een hotelkamer.
En hiermee acht ik mijn punt meer dan bewezen!
PS2
Ik treed trouwens verbaal even keihard op tegen treiterende volwassenen. Dat zijn de doorgegroeide kinderen van bovenomschreven ouders, die in hun jeugd nooit geleerd hebben om zich netjes te gedragen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten