De directe aanleiding voor deze blog is de reactie van, ik vermoed, een (ex-)OCMW-medewerker op een Tweet van Els Van Hoof van gisteren, zie onderstaande foto.
Els Van Hoof is op bezoek in Congo bij president Tshichekedi, om de situatie in Oost-Congo te bespreken.
Alex Desmet tweet in reactie daarop:
“De man die het pesoneel van OCMW Leuven bedreigde.”
 |
Soms krijg ik zélfs het gevoel dat mensen die solliciteren op die banen, zich persoonlijk diep gefrustreerd voelen en daarom uit zijn op zo’n baan, om vanuit hun eigen bekrompen visies de wereld te gaan verbeteren, zoals zij vinden dat de wereld moet zijn.
Het botvieren van machtswellust heet dat in mijn vocabulaire.
En dat mag niet. Dat is niet de bedoeling van bij die diensten werken.
Mensen op die diensten moeten op menslievende manieren zich aan regels houden.
Niet hun gefrustreerde maatschappijgevoelens afreageren op mensen die minder bedeeld zijn geweest dan zijzelf.
De universiteit in Groningen heeft een onderzoek gedaan hiernaar, en is zo’n vier, vijf jaar geleden al met een rapport gekomen. Zij hebben de schade proberen inschatten van bovenstaand gedrag, zowel in psychologische zin als in fysieke zin, en de resultaten zijn schokkend.
(Zie ook het gedrag en het machtsmisbruik van overheidsambtenaren en rechters in De Toeslagenaffaire in Nederland, niet eens opgenomen in dit onderzoek.)
Psychologische schade
Dan moet je denken aan minderwaardig zijn. Afgesnauwd worden, in een hoek gezet worden, als mindere van de maatschappij.
Iets wat de slachtoffers alleen maar méér afhankelijk maakt, niet minder, van een sociaal stelsel, omdat je met een minderwaardigheidscomplex niet aan werk komt, geen sociale contacten kunt opbouwen in meer opbouwende milieus.
Fysieke schade
Dan moet je denken aan een schuld toebedeeld krijgen die niet terecht is, niet meer geaccepteerd worden als huurder, om die reden, met dakloosheid als gevolg.
Uitkeringen stopzetten om oneigenlijke redenen, of om peulenschillen die niet in verhouding staan, om miscommunicatie, niet altijd de schuld van het slachtoffer, met onbeschrijfelijke gevolgen als dakloos worden omdat rekeningen niet meer betaald kunnen worden.
En rechters zijn al niet veel beter. Die gebruiken al helemaal niet hun verstand om ook maar iets te veranderen aan dit onrecht.
Het zijn vaak de ambtenaren in ons land, en in Nederland, die met veel overgave vicieuze cirkels stimuleren en in stand houden voor minderbedeelden, door hen geen leven meer te gunnen.
Eind jaren negentig was de sociale dienst in Eindhoven al berucht voor deze aanpak.
Redenen te over dus voor de U-Groningen om een advies te schrijven over hoe het wél zou moeten en waarom.
Ik kan niet oordelen over bovenstaand geval, maar ik weet zéker dat er regelmatig mensen met redenen woedend zijn over het gedrag van medewerkers bij OCMW’s en Sociale Diensten.
En dat is dan voor mij weer een reden om te eisen dat deze medewerkers psychologisch getest worden, vóór zij worden aangenomen, ook voor de financiële administratie van deze diensten, om uit te sluiten dat verkeerde karakters en verkeerd gemotiveerden terechtkomen op deze, voor het land en voor een maatschappij, belangrijke posten.
Nogmaals, ik weet niets over dit specifieke geval, maar het is niet zo’n kunst om mensen in nood door het lint te pushen. Het is juist een kunst om het niet te doen. En ik vind dat mensen bij sociale diensten en OCMW’s gescreend moeten worden op vaardigheden en op verborgen frustraties.
Hermine Van Sande
Geen opmerkingen:
Een reactie posten