Mij wordt vaak verweten dat ik niet om dieren geef, meestal door intimiderende hondenbezitters die je rustig arrogant en extreem dom kunt noemen.
Mijn mening: Zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten.
Een onderwerp waar ik boeken over vol kan schrijven.
 |
| foto uit onderstaande website |
Ik citeer uit bovenstaand artikel:
Bij de levering van pizza's, vrijdagavond, is de bezorger aangevallen door een pitbull. Op het afleveradres waren twee tienerjongens alleen thuis. Ze hadden de hond wel in een kamer gestoken, maar blijkbaar was de deur niet goed dicht.
"Hij kwam onmiddellijk heel agressief naar mij gelopen en beet in mijn rechterarm" legt de pizzabezorger uit.
Hij en zijn werkgever hebben een klacht ingediend bij de politie.
Mijn respect voor andere levende wezens
Ik heb nog nooit de behoefte gevoeld om een ander levend wezen te commanderen, afhankelijk van mij te maken, op te sluiten, er controle over te willen uitoefenen en het naar mijn hand te zetten.
Eigenschappen die zowat iedere hondenbezitter heeft.
Hondenbezitters zie ik als mensen die juist heel sterk de behoefte voelen om andere levende wezens tot hun eigendom te maken, zoals je met een slaaf doet.
Het soort mensen dus dat mij absoluut niet ligt.
Vrijheid
Dieren horen in hun natuurlijke habitat, in vrijheid, in de natuur waar zij thuishoren, niet in huizen en in de stad, en al zéker niet in huiskamers, in keukens en in slaapkamers, mede ook om hygiënische redenen.
Dat een eenzame oudere dat anders ziet kan ik begrijpen, maar verder wil ik niet gaan.
Een half kalf in de stad, en al helemaal in een drukke stad, beschouw ik als intimideren en als asociaal gedrag, zowel ten opzichte van omstanders áls ten opzichte van het dier in kwestie.
Openbaar vervoer en kleine ruimten
Een dier, niet in een daartoe dienende tas, meenemen in bus of trein is eenzelfde manier van intimideren en valt in veel gevallen zelfs onder psychologisch mishandelen, zéker als het een groot of een agressief dier betreft.
Een paar weken geleden hadden wij zo'n situatie, nog niet eens met een half kalf maar met een heel kalf.
Een hond die veel weg had van een relatief grote, volwassen Deense Dog, die het hele middenstuk van de bus nodig had om zich neer te leggen, notabene toebehorend aan een nieuwe eigenaar, terwijl zijn vorige eigenaar niet goed voor hem gezorgd had.
Het hele ruime middenstuk van de nieuwe bus was geblokkeerd door het dier; een middenstuk voorbehouden aan doorloopruimte, kinderwagens en rolstoelgebruikers.
Een enorm intimiderende situatie voor iedereen op de bus, en bijzonder mishandelend voor iedereen die bang is van honden.
De buschauffeur had zomaar toegestaan dat man en dier op de bus stapten.
Dat heb je tegenwoordig, met al die mensen die door de VDAB tewerkgesteld worden, en totaal niet gemotiveerd zijn om een job naar behoren uit te voeren.
Je kunt als eigenaar van zo'n hond nooit met zekerheid weten hoe het dier reageert op anderen, laat staan op een angstige andere.
Het kan angst ruiken en daar verkeerd op reageren.
Als derde voel je je als een rat in een val, met zo'n mogelijke agressor in een gesloten ruimte.
Dieren in liften en kleine gangen zijn al even intimiderend en mishandelend, ten opzichte van een omgeving.
Asociaal gedrag
Ik ben nog nooit een eigenaar tegengekomen die zich bewust is van zijn intimiderende rol, met zijn dier.
Meestal word je uitgescholden voor dierenhater, als je niet per definitie aanneemt dat zo'n dier volslagen ongevaarlijk is. Wat een dier nooit is, en nooit zal zijn; daar is het dier voor.
Hondenbezitters geven nooit blijk van zo intelligent te zijn, dat zij dat kunnen inzien.
Natuurverstoorders
Hondenbezitters verstoren met hun hond, al wandelend in de natuur, ook al het plezier voor andere wandelaars.
Eekhoorns, konijntjes, vogeltjes op de grond, egeltjes, alles wordt verdreven en verdwijnt als zo'n agressor met zijn intimiderende eigenaar in de natuur verschijnt.
En het kan ze niets schelen.
Alweer een bewijs voor mijn kloppende omschrijving hierboven van hondenbezitters, en dat die omschrijving niet overdreven is.
Sommigen laten hun hond zelfs loslopen in het bos, wat absoluut niet mag.
En waag je er wat van te zeggen, dan word je volledig in de hoek gesnauwd. Dan ben jij diegene die misdoet en die de asociale ellendeling is, niet zij.
Nooit zij!
Tot slot
Hondenbezitters zijn naar mijn mening serieus asociale mensen, het soort dictator waar in mijn persoonlijke leven geen plaats voor is.
En dan heb ik het nog helemaal niet gehad over de hygiënische aspecten van een dier in huis houden en de schade die vlooienbanden aanbrengen aan mens en natuur.
Zoals eerder omschreven, een eenzame oudere met een klein huisdier waar hij goed voor is op het einde van zijn eenzame leven, die uitzondering wil ik maken als het gaat om er begrip voor hebben.
Verder zal ik niet gaan.
Daarvoor zegt het gegeven té veel over de mens erachter.
Hermine Van Sande
Geen opmerkingen:
Een reactie posten