Inleiding:
Ik heb veel kinderen in slechte relaties en van gescheiden ouders zien functioneren en ik heb altijd alleen maar bijzonder bescheiden kinderen gezien, die de wereld overhadden voor het blij zijn van een papa en/of mama.
Dat kinderen, die opgestookt zijn door een partner, dat achteraf anders gaan zien, komt ook veel voor, inderdaad, maar het zijn niet die kinderen die ik aan woord wil horen.
Twee groepen kunnen onderscheiden:
Kinderen uit echtscheidingen, achteraf, kun je in groepen verdelen.
Ik heb twee groepen kunnen onderscheiden:
De door één ouder eenzijdig opgestookten,
…en de kinderen die zelf op zoek zijn gegaan zijn naar waarheden, later.
De eerste groep blijft voor eeuwig misnoegd en boos achter, en komt zelf met het eigen leven in de problemen, waarvoor dan weer hulp gezocht moet worden.
De tweede groep overkomt de echtscheiding goed, en heeft lessen kunnen leren uit de situatie met de ouders, die het zelf kan toepassen op het eigen leven.
Het is die eerste groep, de achteraf misnoegden, de opgestookten door één ouder, die vaak misbruikt wordt in artikels en onderzoeken van afschuwelijke mensen, zoals deze Margrite Kalverboer.
Met andere woorden, niet de kinderen die ons ook maar iets kunnen vertellen over de werkelijke eigen gevoelens, toen, in de situatie.
Want alles waar deze misnoegde kinderen op terugkijken is gekleurd, door opgestookt zijn door één ouder én door persoonlijke dwarsheid die gegroeid is als gevolg van opgestookt zijn.
Over mijn eigen situatie:
De enige ruzies die ik met mijn moeder gehad heb, in mijn hele leven, zijn de ruzies geweest waarin zij meer van mij verlangde dan ik aankon.
En ik was uitstekend in staat om dat aan te geven.
Wat jij van mij verlangt is te veel!
Over de omgangsregeling met mijn vader, toen ik 13 jaar was.
En dan was het antwoord van mijn moeder: Niet ik eis dat van jou, de rechter eist dat ik dit eis van jou.
En in het geval van de balletopleiding toen ik 12 was:
Ik eis dit niet van jou voor mijn plezier, dat jij je richt op iets anders dan op deze opleiding. Ik eis dit van jou voor jouw veiligheid.
Ik kan jou niet beschermen tegen kwaad als ik je naar een gastgezin moet sturen in Antwerpen.
Een kind zonder vader die op hem toeziet is in een maatschappij een kwetsbaarder kind dan een kind dat wel een vader heeft die dagelijks op hem toeziet.
De onafhankelijken:
Ik ben één van die kinderen die goed uit een echtscheiding is gekomen, omdat ik een moeder had die werkelijkheid aan mij toonde. Die de brieven van de rechter, de uitspraken, aan ons voorlas, zodat wij uit de mond van de rechter zelf konden horen hoe de zaken ervoor stonden en wie wat eiste, en waarom.
Ik was een kind met een moeder die geen behoefte had om ons eenzijdig op te stoken, wat haar ex-echtgenoot en zijn latere vrouw wel gedaan hebben.
Alle kinderen in ons gezin die daar ingetrapt zijn, is het minder goed vergaan.
Diegenen die geprobeerd hebben zelf een beeld te vormen over de echtscheiding is het veel beter vergaan, verhoudingsgewijs zelfs: zoveel te meer onafhankelijk je beeld erover, zoveel te beter je de echtscheiding verwerkt, met alle voordelen ervan voor je eigen toekomst.
Hermine Van Sande
Geen opmerkingen:
Een reactie posten