De uitval van onze Premier ten aanzien van de betogingen ten behoeve van het Palestijnse volk was er zonder meer over.
Het zijn niet “wij” die constante propaganda voeren om deze oorlog te rechtvaardigen en ons dagelijks herinneren aan een holocaust die als achtergrond moet dienen om het wangedrag van Israël nu goed te keuren.
Ik ken geen volk dat zijn lijden zo berekend heeft uitgebuit dan het Joodse volk, wat mij ook doet afvragen wat de Joodse godsdienst voorstelt.
Mijn godsdienst predikt nederigheid, geen arrogantie.
Alsof de rest van de wereld geen zware verliezen heeft geleden,
alsof iedere oorlog niet vele slachtoffers heeft gemaakt om het geloof van de tegenpartij,
gegrond of ongegrond,
vaak gebaseerd op misverstand
of erger, om grootheidswaanzin.
Ik gedenk hierbij alle slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog op ons continent, komende van heinde en verre, ook mensen die niets met onze cultuur van doen hadden.
Het zijn niet wij die de discussies zo verhit maken erover in onze omgevingen.
Het zijn Israël en het Joodse volk die hun invloed maximaal uitbuiten, misbruiken en zelfs kopen (Eurovisiesongfestival).
Alsof heel Duitsland zónder enige reden in opstand is gekomen tegen het kapitaal.
Alsof de exorbitante rijkdommen in de jaren twintig en dertig, versus de honger en armoede van de werkende klasse, helemaal niet bestaan heeft.
Een leider in Duitsland is groot geworden omdat hij het lijden van zijn volk zag.
Niet het lijdende volk draagt schuld, maar diegenen die armoede, uitbuiting en uitputting in de hand gewerkt hebben en er blind voor waren, hebben de zaken uit de hand doen lopen.
Laten we op zijn minst leren van die gevolgen, en niet in herhaling vallen met de bezuinigingen die doorgevoerd moeten worden, door middel van de rijken sparen in hun steentje bijdragen.
Wat mij niet doet suggereren dat de gevolgen van een holocaust terecht waren.
Geen énkele dode vind ik terecht, in geen enkel land, om geen enkele reden.
Wat mij ook van het hart moet rond deze kwestie is de tijd die Israël gehad heeft, in het verleden, voor zo lang als ik leef al, om de zaken met de Palestijnen te regelen.
Ik ben ook niet vergeten, de oproepen van een paar jaar geleden, om zoveel mogelijk mensen naar Israël te lokken, met als stiekem doel rijker worden, meer invloed kunnen uitoefenen en Palestijnen verdrijven van land waar zij al eeuwenlang op wonen.
En als laatste is het natuurlijk méér schokkend als een zogenaamde “Westerse beschaving” zich zo oorlogszuchtig misdraagt, dan wanneer een ver van ons bed cultuur, ten onrechte misschien primitiever in onze ogen, dat ook doet, vanwege een historie waar wij te weinig vanaf weten om ons erin te kunnen inleven en mengen.
Bart De Wever moét zich realiseren dat hij, als voormalig burgemeester van Antwerpen, voor wat dit onderwerp betreft in partijdig daglicht staat.
Het breken van beloften
Persoonlijk vind ik dat je terug moet kunnen komen op een belofte.
Ware dat niet zo, dan was een echtscheiding niet eens mogelijk.
De gevolgen van het niet willen breken van een belofte, onder druk gemaakt, is al bezongen geweest in de jaren zeventig door Meat Loaf onder de titel: Paradise by the Dashboard Light
Daar komen ook de moord en doodslag situaties uit voort in relaties, waar wij tegenwoordig, door de media, zoveel over horen.
Omstandigheden kunnen veranderen,
er kan sprake zijn van voortschrijdend inzicht,
of ernstig,
er kan sprake zijn van misleiding of misverstand ten tijde van de belofte,
of nog ernstiger,
van leugens toen de belofte gemaakt werd,
wat bijzonder veel voorkomt.
Het kon zijn dat je niet over juiste informatie beschikte, toen je de belofte maakte, buiten je schuld om.
Mijn ervaring is ook dat beloftes vaak uitgelokt worden door mensen die je er doelbewust willen inluizen.
Ik kom weinig of nooit tegen dat iemand mij zó het mes op de keel zet.
Maar ik doe dat dan ook niet bij anderen.
Beloftes hebben zo weinig zin, vind ik.
Een belofte is meer een intentieverklaring,
in die context vind ik het wel zinvol.
Liever zou ik zien dat er spaarzaam omgegaan wordt met beloftes maken, want belofte maakt wel schuld.
Met andere woorden,
je ben wel een verklaring schuldig voor het breken van een belofte aan diegenen betrokken erbij.
Mijn moeder moest zo vaak terugkomen op haar beloftes ten opzichte van haar kinderen, ten behoeve van inkomen, omdat een rechter het commandeerde, óf ten behoeve van ons welzijn.
Ik ben van mening dat zij haar kinderen hiermee sterker heeft gemaakt, niet zwakker.
Haar uitgebreide motivaties, de manier waarop zij de tijd nam om het aan ons uit te leggen en toe te lichten, waren belangrijk daarbij.
Ik ben het eens met het gegeven dat ons land moet bezuinigen.
Werk en uitkering
Ik vind een werkloosheidsuitkering tot het einde van dagen onaanvaardbaar.
Er moet zéker ook aandacht zijn voor het weer aan het werk helpen van mensen die langdurig (langer dan drie maanden) ziek geweest zijn.
Echter, mijn ervaring is dat in ons land aan de kant van de werkgever evenveel mis is, wat dit betreft, dan aan de kant van de werknemers.
Ook vind ik dat er meer aandacht moet zijn voor “het onaanvaardbare demotiveren” van sollicitanten, door werkgevers, maar ook door de cultuur in ons land.
Persoonlijk heb ik dat drie keer meegemaakt, op de drie keer dat ik nog serieus een poging gewaagd heb, op mijn leeftijd.
Mij is te verstaan gegeven dat niet mijn kwaliteiten ertoe doen, en ook niet of ik wel of niet geschikt ben voor de job,
dat het er zelfs niet toe doet al ben ik de beste kandidaat voor de job, zelfs áls 50-plusser.
Werkgevers hebben aan mij overduidelijk gemaakt dat vooroordelen en hysterie als gevolg van roddel belangrijke redenen zijn om een kandidaat wel of niet te overwegen.
En dat het kennen van iemand op hoger niveau, en die persoon inschakelen, de juiste methode is.
Met andere woorden:
Als ik er al in geslaagd zou zijn geweest om een baan in mijn land te veroveren, wat mij niet gelukt is, dan zou ik met collega’s hebben moeten samenwerken die niet aangenomen zijn op kwaliteiten voor de job, maar op voorspraak.
Geen wonder dat ik in mijn land zo vaak het gevoel heb dat professionelen onvoldoende verstand hebben van wat zij doen tijdens het uitvoeren van hun werk, en mij om die reden ook als collega niet zien zitten. Mij zelfs bedreigend vinden met mijn professionele gedrag, mijn kennis van zaken én mijn weloverwogen zijn.
Geloof mij, bij het uitvoeren van vrijwilligerswerk werkt het niet anders.
Daar gelden dezelfde regels.
Niet kwaliteiten doen er toe, hysterie, roddel en iemand kennen op hoger niveau doen ertoe.
Geen aantrekkelijk vooruitzicht, om samen te moeten werken met mensen met gebrek aan kwaliteiten voor de job, vrijwillig of professioneel.
Weerbaarheid - defensie
Ik ben het ook eens met de uitgaven die nodig zullen zijn om onze weerbaarheid te verbeteren.
Ik vind alleen wél dat “sterke schouders” evenredig moeten bijdragen.
Dat grote bedrijven en mensen met kapitaal niet zo egoïstisch moeten zijn.
Ik ben het ook eens met dat wij mee moeten kunnen profiteren van de nieuwe industrieën op Europees grondgebied.
Nederland
En ik vind ook dat Rutte, hoezeer hij deugt voor de plek waar hij nu zit, Nederland in puinhoop en verdeeld heeft achtergelaten, door grote schade aan te richten en claims voor zich uit te schuiven, niets op te lossen van de gevolgschade van zijn beleid.
Ik ben niet voor niets dat land ontvlucht in 2012.
De algehele tendens was toen al onleefbaar, onzorgvuldig, als gevolg van de invloed van Rutte.
Enkele commerciële bedrijven én de belastingdienst waren mijn enige steun en toeverlaat in de ellende die mij overkwam.
Voor de rest stond helemaal niemand aan mijn kant, zélfs niet rechters, of mijn eigen advocaten, die geïntimideerd werden door mijn ex-echtgenoot.
Het spijt mij dat Nederland het op dit moment zo slecht doet, voor wat betreft het besturen van het land.
Hermine Van Sande
Het is altijd blij verrassend voor mij, als ik in mijn land mensen tref die goed zijn in hun job uitvoeren, en die de professionele mogelijkheden, die geboden worden erin, serieus nemen.
