Nieuwsuur op NPO 2 (Nederlandse nationale zender) heeft cijfers opgezocht met betrekking tot zedenzaken, en hoeveel tijd de gemiddelde zedenzaak in beslag neemt om aangepakt te worden. En Nieuwsuur constateert dat dit soort zaken steeds langer op de plank liggen, in Nederland.
 |
| Foto van onderstaande website |
En ik heb niet de arrogantie te denken dat België beter zal scoren op het gebied.
Iedereen die mij kent weet dat ik niet een al te hoge dunk heb van politieambtenaren, niet in Nederland, en ook niet in België. Ook al verschillen beide groepen wel wezenlijk van elkaar met hun mentaliteit.
Maar op één gebied moet ik hen toch veel bijval geven, en dat is op het gebied van zedenzaken met kleine kinderen.
Dat zijn oprecht veel te moeilijke zaken voor politie om alleen te moeten doorgronden.
Zelfs goed getrainde politieambtenaren op het gebied mogen niet onbegeleid door een kinderbescherming én door een onafhankelijke psychiater aan zo’n zaak gezet worden.
Dit soort zaken zijn veel te gecompliceerd voor politie, om er alleen voor te moeten staan, en veel te gevoelig ook, als er fouten gemaakt worden, of foute daders worden aangewezen, iets wat té vaak gebeurt om meerdere redenen.
En mijn ervaring, als vrouw van een advocaat, in Nederland, is geweest dat een dergelijke zaak zelfs wél met voortvarendheid werd aangepakt, maar misschien met druk van een kinderbescherming op dat moment.
In onderstaand voorbeeld, waarin mijn ex-echtgenoot als verdediger zou optreden voor de beklaagde partij, probeer ik aan te tonen hoe gevoelig en hoe moeilijk dit soort zaken zijn.
En zoveel te kleiner de kinderen, zoveel te moeilijker de situatie.
Vragen die bij je opkomen zijn:
Hoe ernstig worden kinderen beïnvloed door de volwassenen om hen heen, om een dader aan te wijzen, eenmaal dat vermoed wordt dat zij misbruikt zijn.
En in hoeverre worden kinderen op dat moment beïnvloed door de dader zelf, om zand in de ogen te strooien van de onderzoeker?
En dan is er nog de moeder.
In hoeverre is zij in staat om nuchter naar de zaak te kijken? Speelt een verleden van de moeder mee?
Zeker geen onbelangrijk onderdeel om mee te overwegen, en reden voor mij om ook een huisarts te willen betrekken bij zo’n onderzoek, vooropgesteld dat het een goeie is die aan de kant van de moeder staat.
Want alleen met steun kan de moeder voldoende nuchterheid bewaren, vooral als zij zelf ook zaken heeft meegemaakt die haar blik kunnen vertroebelen, of als er andere factoren spelen, zoals jaloezie.
 |
| Foto van onderstaande website |
https://nos.nl/nieuwsuur/artikel/2422408-steeds-meer-zedenzaken-belanden-op-de-plank
Ik herinner mij nog levendig de intens, serieuze discussie die mijn ex-man en ik gevoerd hebben, over de vraag of hij de man in hechtenis, de vader van de kinderen, de ex-partner van de moeder, moest verdedigen. Of hij dat wel wilde doen.
Ik heb hem toen herinnerd aan zijn eed, én hem op het hart gedrukt dat alle partijen, ook de kinderen, gebaat waren bij een zorgvuldig onderzoek en proces. En dat ik hem zou helpen, zonder de namen te kennen van de mensen die het betrof, om de werkelijke dader op de voorgrond te krijgen, aan de hand van zijn verslagen aan het einde van zijn werkdagen.
Want je kunt bij kleine kinderen vaak niet met zekerheid weten, gebeurt het op school, bij buren of bij vriendjes, is het de vader, in dit geval inmiddels ex-man, een oom of de opa? En is het dan aan haar kant of aan zijn kant, als je al naar familie kijkt.
Inhoudelijk zal ik niet verder ingaan op deze zaak, behalve dat mijn vermoeden, dat het minder simpel was dan het leek, juist was.
De verkeerde dader was aangewezen en in voorarrest geplaatst en de dader liep gewoon nog vrij rond.
Ik kan jullie verzekeren dat mijn ex-man opgelucht was dat hij doorgezet had, met mijn emotioneel intelligente hulp op de achtergrond.
De verkeerd aangewezen dader, de ex-man van de vrouw, de vader van de kinderen, kwam vrij, maar zijn leven was totaal verwoest; baan kwijt, vrienden kwijt, sociaal leven kwijt, verstoorde relatie met ex en kinderen, en onschuldig.
Nóg een reden waarom dit soort zaken zo spoedig mogelijk aangepakt moeten worden.
Je wilt niet het leven van een onschuldig iemand op deze manier vernietigen, en daders vrij rond laten lopen.
In alle ernst, als het over misbruik gaat met hele kleine kinderen als slachtoffers dan kan ik mij wel voorstellen dat politieambtenaren niet happig zijn op dit soort zaken aanpakken.
En dat zij dan ook écht wel hulp nodig hebben, van een kinderbescherming, van een goeie huisarts, van een psychiater, van zelfs een kinderfysio, om hen te ondersteunen in de zaak aanpakken.
Een verkeerde dader aangewezen lijkt mij voor politiemensen bijzonder vreselijk om mee te moeten maken, wetend dat je zo iemand zijn leven compleet verwoest hebt met de verdachtmakingen, terwijl het misbruik gewoon door kan gaan.
En vergis je niet, er zijn ook berekende motieven om iemand te beschuldigen, zoals het dienen van eigen doelen, jaloezie, persoonlijke frustraties botvieren, of gewoon de wil om iemand te vernietigen.
Want ook dit soort voorbeelden ben ik té vaak tegengekomen, veel vaker dan iemand van jullie ooit zou durven aannemen.
En ik geef het de politie te doen om ook daarmee om te moeten gaan.
Geen simpele taak!
Hermine Van Sande
