Het Centrum Ethiek in de Sport gaat met haar artikel op de site van Sporza volledig voorbij aan drie zaken die heel belangrijk zijn bij het schuldig zijn aan wangedrag.
1. Het moet vaststaan wat er misdaan is.
En aangezien het onderzoek nog niet is afgerond weten we nog steeds niet precies en compleet waar Overmars zich schuldig aan heeft gemaakt.
2. Er moet erkenning zijn van fout gedrag.
Maar dat kan pas nadát volledig vaststaat wat dat foute gedrag is geweest, en zo ver zijn we nog niet.
3. Er moet een vorm van boetedoening op volgen.
Een soort van wachttijd, tot de slachtoffers en iedereen er omheen die er belang bij heeft, een beetje heeft kunnen verwerken wat hier gebeurd is. Een soort van schuldig zijn en even aan de zijlijn staan.
 |
| Foto van onderstaande site |
Met overwegen om te vergeven kun je pas een begin maken als dit hele proces doorlopen is, niet eerder.
En iedereen die zich niet houdt aan dit natuurlijke en logische proces creëert dwarsheid, die bij sommigen misschien nooit meer overgaat als gevolg van onverwerkt trauma, van deze of van soortgelijke situaties.
En we kennen allemaal voorbeelden hiervoor, dus we weten allemaal dat het zo is.
Wat denken daders wel niet, dat ze de wereld kunnen regeren met hun wangedrag? En dat wij zwijgend toestaan? Want zo komt het gedrag dat ik om mij heen zie over. Ook via Tweets van belanghebbende voetbalfans.
En de andere helft van de wereld denkt dat, omdat ze geld hebben, zij alles zo maar met de voeten kunnen treden.
Het bestuur van Antwerp doet mij erg denken aan de rijke #MeToo wangedragers en hun ondersteuners in Amerika en Engeland.
Zo lang wij geld en macht hebben kunnen wij ons alles permitteren, en de rest van de wereld heeft het maar te slikken.
Kortom:
Het bestuur van Antwerp heeft met deze daad een bijzonder slecht beeld gegeven van zichzelf, van hun mentaliteit én van hun inborst en heeft duidelijk gemaakt niet vies te zijn van machtswellust.
Hermine Van Sande
Geen opmerkingen:
Een reactie posten