Gisteren op de tv presenteert een mooie, goed verzorgde, jongere vrouw zich met de woorden: Ik ben huisarts, ik studeer gynaecologie, ik heb twee kinderen en ik hou van breien en haken.
En daarbij heeft zij dan ook nog tijd voor een spelletje op de tv!
En dan rijzen álle haren op mijn lichaam zich recht omhoog.
 |
| foto van onderstaande website |
Dit is nu precies wat ik bedoel met vrouwen in belangrijke beroepen.
Waar is de passie, waar is de gedrevenheid, waar is de doelgerichtheid, waar is de roeping?
Als ik twee logeetjes heb onder de 10 jaar oud dan ben ik blij als mijn echtgenoot van werk op weg naar huis de boodschappen meebrengt.
En dan komen de kinderen ook nog bij mij aan met een koffer vol schone kleren.
Toegegeven, ik zie ze maar een keer per maand, dus ik heb een hoop in te halen, maar ik ben wel ook erg druk met opvoeden: de juiste educatieve spellen, het coachen tijdens het spelen, een goed gesprek tussendoor over hoe het met ze gaat, voorlezen, gezelschapsspellen spelen, voldoende lichaamsbeweging, buitenlucht, op tijd de maaltijden op de tafel, de juiste televisieprogramma's uitzoeken en alle rest van de huishouding er tussendoor.
Gisteren probeerde ik mijzelf voor te stellen met twee kinderen onder de 10 jaar oud als huisarts, erbij studerend voor gynaecoloog en eruitzien alsof ik uren per week bij de kapper doorbreng en bij de schoonheidsspecialiste, en dat ik er dan nog hobby’s op na kan houden als breien, haken en spelletjes spelen op de tv, behalve dan als ik twee dochters heb die dat ook graag doen, want dan vang ik twee vliegen in één klap.
En dan zijn er mensen die zich afvragen waarom ik zo’n hekel heb aan vrouwen in serieuze beroepen.
Het bovenstaande geval illustreert waarom.
Geen bezieling, geen concentratie, geen passie, geen focus en overduidelijk geen roeping. Gewoon van alles wat, want dat staat zo leuk op de tv en op mijn cv, of als ik mij voorstel in een gezelschap.
Zie mij eens, wat ik allemaal kan, en nog wel tegelijkertijd!
Gisteren zit ik in een vergadering van een organisatie die als allerzwakste schakel heeft "communiceren", zowel intern als extern.
De onduidelijke termen vliegen mij om de oren, en ik blijk niet de enige die totaal niet weet waar het af en toe over gaat.
En dan valt opeens het woord sensibiliseren.
Dat woord werd in Nederland niet gebruikt, en voor mij is het een typisch VRT-woord waar de mensen prijzen krijgen voor het goed Nederlands dat zij spreken, en voor iets betekenen voor het Nederlands in een maatschappij.
Zelfs Tanghe gebruikte het woord.
Als ik zeg dat dit woord geen Nederlands is dan krijg ik een grote mond terug.
Als ik dán vraag wat het woord wil zeggen kan niemand mij dat uitleggen.
Dus ik begin voorzichtig met vragen: informeren?
Nee dat is het niet!
Zo gaat het nog een paar begrippen door…
Wat ik ook verzin, het blijkt steeds niet de goeie verklaring voor het woord te zijn.
En niemand, nog steeds, die het woord kan verduidelijken.
Dan hoor ik een stem in mijn hoofd: "analyseer het woord".
Het soort zin dat mijn vader zou geadviseerd hebben in zo’n geval.
Dus ik doe wat mij wordt ingegeven en ik denk “sens”.
Dus ik vraag: “Het gevoel van mensen proberen aanspreken?”
Ja, dat was het.
Slechts een handvol mensen komt voorbereid naar de vergadering, en je kunt niet zeggen, zoals je in het bedrijfsleven zou doen:
“Ga een kop koffie drinken en kom volgende keer voorbereid naar hier…”
want dan mishandel je psychologisch ernstig en krijg je afkeurende blikken toegeworpen.
Gisteren was weer zo’n middag waarop overduidelijk bleek dat ik tussen vrijwilligers niets te zoeken heb.
Te weinig geïnformeerd, te weinig geïnteresseerd, te weinig overgave, te weinig focus, te weinig doelgericht, te weinig efficiënt en vooral té weinig resultaatgericht.
En dan klopt iemand mij op de schouder en zegt… je bent niet de enige die zich zo voelt… hou vol!
Dáár was ik blij mee, oprecht.
Niettemin heeft het tot de lunch en het schrijven van deze blog geduurd voor ik gisterenmiddag verwerkt had.
Mijn advies:
Kies iets uit wat je leuk vindt, waar je voor wilt gaan, en ga ervoor.
Probeer iets te betekenen op deze wereld en stop met louter tijd vullen met activiteiten, want dat is was ik de meeste mensen zie doen.
En vooral:
Hou geen stoelen warm om jezelf sociaal en maatschappelijk aanzien te geven, want daar dienen die stoelen niet voor.
Meestal door het soort dat een lintje krijgt, of een koninklijke onderscheiding, voor het jarenlang dienen van een maatschappij.
Want zó wordt dat dan genoemd.
Hermine Van Sande
